Wat een gekkenhuis is het leven soms. Denk je dat je niets te doen hebt en lekker kan luieren en zwemmen en lezen in je luie ligstoel, komt er weer van alles op je pad.
Vrijdag, 17.00 uur. Even een paar aardigheidjes brengen naar onze buurtjes, als dank dat ze voor plant en dier hebben gezorgd tijdens onze afwezigheid. Raak ik met Sandrine aan de praat, wijntje erbij, en een uurtje later zegt ze "haal Henri ook even" . Veel glaasjes, twee pizza's en nog twee gasten later heb ik vier afspraken en uitnodigingen voor leuke dingen. Het andere stel, Roland en Marianne, kende we al een beetje van een vorig uit de hand gelopen bezoekje. Ze wisten veel te vertellen over de omgeving en via de jacht kwam het gesprek op een schitterende plek ergens in de omgeving, waar je een prachtig uitzicht hebt naar de vier windstreken, waaronder de Pyreneeën. Roland zou ons daar wel naartoe brengen, want het was nogal moeilijk te vinden. En om het hoogste punt te bereiken moesten we vertrekken vanaf een privéterrein van een vriend van hem.
Zondagochtend stonden we dus om 10 uur op de afgesproken plek, waar hij ons al opwachtte op zijn motor. Zigzaggend ging hij ons voor over smalle weggetjes en 10 km verder stopten we bij de boerderij van zijn jachtmaatje. Een wat magere vijftiger in een overall - waar voor hij zich meteen verontschuldigde -begroette ons met onderzoekende blik. Voor het huis ontwikkelde zich een gesprek over Romeinse resten die hij in de omgeving had ontdekt en blootgelegd, de munten die hij had gevonden, naamplaatjes, bijlen, hak- en slijpstenen uit het ijzeren en stenen tijdperk, etc. etc. Zijn vrouw kwam er toen ook bij staan en uiteindelijk werden we nog even binnen gevraagd, waar hij ons aan een glanzend geboende tafel zijn vondsten liet zien.
Vrijdag, 17.00 uur. Even een paar aardigheidjes brengen naar onze buurtjes, als dank dat ze voor plant en dier hebben gezorgd tijdens onze afwezigheid. Raak ik met Sandrine aan de praat, wijntje erbij, en een uurtje later zegt ze "haal Henri ook even" . Veel glaasjes, twee pizza's en nog twee gasten later heb ik vier afspraken en uitnodigingen voor leuke dingen. Het andere stel, Roland en Marianne, kende we al een beetje van een vorig uit de hand gelopen bezoekje. Ze wisten veel te vertellen over de omgeving en via de jacht kwam het gesprek op een schitterende plek ergens in de omgeving, waar je een prachtig uitzicht hebt naar de vier windstreken, waaronder de Pyreneeën. Roland zou ons daar wel naartoe brengen, want het was nogal moeilijk te vinden. En om het hoogste punt te bereiken moesten we vertrekken vanaf een privéterrein van een vriend van hem.
Zondagochtend stonden we dus om 10 uur op de afgesproken plek, waar hij ons al opwachtte op zijn motor. Zigzaggend ging hij ons voor over smalle weggetjes en 10 km verder stopten we bij de boerderij van zijn jachtmaatje. Een wat magere vijftiger in een overall - waar voor hij zich meteen verontschuldigde -begroette ons met onderzoekende blik. Voor het huis ontwikkelde zich een gesprek over Romeinse resten die hij in de omgeving had ontdekt en blootgelegd, de munten die hij had gevonden, naamplaatjes, bijlen, hak- en slijpstenen uit het ijzeren en stenen tijdperk, etc. etc. Zijn vrouw kwam er toen ook bij staan en uiteindelijk werden we nog even binnen gevraagd, waar hij ons aan een glanzend geboende tafel zijn vondsten liet zien.
We waren zo hevig geboeid een uurtje bezig, maar eigenlijk wilden we de berg op om de resten van de Romeinse toren te vinden en het kruis uit 1818 op de top, dat hij samen met een paar jachtvrienden onlangs weer in ere had hersteld. Dus stond ik op en liep al pratend en knikkend richting deur.
De bergwei waarop we begonnen was ruw en vol koeienpotengaten. Later vonden we een dierenspoor dat nog steiler omhoog ging, en nog later moesten we ons door de braamstruiken worstelen, maar we gaven niet op. Als de koeien dit konden moesten wij dat ook kunnen!
Het was best een barre tocht, maar we vonden het kruis. Helaas was het uitzicht door de bewolking te beperkt. En die Romeinse toren moest ook maar even wachten, want dat we hier nog een keer terug zouden komen als de lucht helder was stond vast.
