OVERGAVE - SPELLETJES

Je helemaal overgeven aan de magie van het moment, niets anders doen dan te ondergaan. Dat is iets waar ik eigenlijk altijd moeite mee heb.  Altijd is er weer dat beredeneren, dat scepsisme, het hoe en waarom. Best wel zielig op mijn leeftijd, maar goed, ik heb mezelf nu eenmaal niet gemaakt. Vandaar dat ik geen uitdaging uit de weg ga om geconfronteerd te worden met dat deel van mezelf.

Dit is voor mij de diepste essentie van dat, waar ik me gisteren opnieuw in heb gestort op Bordeblanque,  binnen het dagprogramma 'haptonomie, dans en klank'.  Nu had ik al eerder deelgenomen aan dergelijke esotherische programma's, maar elke keer is er toch weer een boel nieuwigs. Alles staat zo'n beetje in het teken van jezelf vrijmaken of accepteren binnen de wereld die je deelt met je medemens. Aan welk onderdeel bepaalde - voor mij opvallende - 'spelletjes' werden toegevoegd doet er even niet toe, want waar ik naar toe wil is de beschrijving van de beleving.


Het ogenspel.

Opdracht in drie delen. Meer dat twintig mensen moeten door de ruimte lopen en terwijl je even stilstaat ieder die je ontmoet diep ion de ogen kijken. Op zich al bijzonder, want stil en willekeurig, zonder enige reden in iemands ogen kijken doet een mens niet vaak. Dus serieus blijven en niet giechelen ofzo. Bij de volgende opdracht doe je hetzelfde, maar zeg je erbij: ik zie je!  Daarna komt er bij dat je je hand op iemands schouder  legt terwijl je hem/haar in de ogen kijkt, maar dan zeg je: ik zie je en ik voel je...

Heel apart, eigenlijk een beetje genant om zo maar wildvreemde mensen zo diep in de ogen te kijken zonder enige reden. Ik zag meer dan mooie ogen, (alle ogen waren opvallend mooi), ik zag en voelde interesse, nieuwsgierigheid, maar vooral openheid. Men opende zijn ziel voor mij... Later vroeg ik me af of ik dat ook bij de anderen had gedaan, ik weet het zelf niet.

De rupsdans.


Een kring van handen in elkaar, met ruim 20 mensen dus een grote kring. Om te wennen wat volksdansjes met een simpel pas-patroon. En dan gebeurt er iets, terwijl je het totaal niet verwacht. We moesten een kring maken met de rechterhand op de schouder van je voorganger en de linker voorom de buik/maag en dan zo dicht mogelijk tegen elkaar aan, hetgeen niet makkelijk is in een kring waarin bewogen wordt. Want dat was de bedoeling, om zo in een korte, slepende tred voorwaarts, tegelijkertijd allemaal dezelfde voet naar buiten te zetten, in een soort wiegende opgerolde rupsdans. Natuurlijk was er mooie aangepaste muziek bij, zoals bij elke dans. En zo, na een poosje ongeregeldheden, gebeurde er iets. Een ieder werd meegesleept, opgenomen in het ritme en de beweging. Het was net alsof we één grote rups waren, geen onderdeeltjes meer, maar vloeiend in en uit elkaar zwevende partikeltjes van één soort... veel te kort voelde het hemels, ver weg van je lichaam, een en al mooie, stille, maar toch - verukking! Stel je achter de oogleden een mistig landschap voor, waar bijna onhoorbaar een harp en een doedelzak hun tonen vermengen in een buitenaards ritme... bijna niet van deze wereld.

Opgenomen en meegesleept

En dan, in een pauzemoment, zie ik de mooie, lange donkere vrouw uit ons midden haar altaartje opbouwen. Allemaal schalen en schaaltjes en belletjes, van kristal en koper, zie ik vaag opgesteld op de rieten mat met een mooi kleed erover. Het is heel schemerig en de rook filtert het beeld; wij liggen in een halve maan op onze matrasjes om haar heen gestraald.  Ik ga weer zitten, want ik wil zien wat er gebeurt. Ze zit  - met het grootste gemak - in de lotushouding en steekt een wierookje aan waarmee ze langs de randen van de schalen strijkt en de rook er even in laat walmen. Haar handelingen zijn rustig en zeker, geen vertoon van aandachttrekkerij. Ook de belletjes krijgen de behandeling, en misschien nog meer, maar ik begin me al zo relaxt te voelen dat ik ook neerstrijk op mijn matje. Van daaruit begint ze te vertellen wat ze doet, terwijl  een zacht-glanzend geluid haar stem begeleid. Ik lig daar en onderga. Mijn oren zijn mijn hoofd, mijn hart, mijn geest, ik doe geen moeite om te begrijpen en luister naar het monotone gezang van de schaal.

Heftig


Ik kom adem tekort.  Er welt een diep zucht op vanuit een onzichtbare bron die zich een weg baant naar boven, om  tussen mijn lippen in het niet te verdwijnen. Het lijkt alsof die zucht weet, en ruimte maakt voor wat er onmiddellijk daarna gebeurt. De zware, gonzende kristaltoon die aldoor de stem begeleidde zwelt aan. En aan... en aan... en nog dieper,resonerend, nog overheersender, allesoverheersend, mijn denken, mijn aanwezigheid daar, alles wordt omhoog getild, tot ik meezing, meegons, meegedragen wordt op het geweld van de klanken. Ik realiseer me iets geweldigs, iets onnoembaars, dat me overkomt.

Als de klank wegebt kan ik wel huilen, ik wil méér! Niet ophouden alsjeblieft...

Lieflijke klanken vervangen het oergeweld dat ik net had ondergaan, het stelt me weer gerust en sereen. Ik fladder mee op de stem, de woorden, de lieflijkheid van alles om me heen enbrealiseer me dat ik wacht. Ik wacht als een verslaafde op die oertoon, die oerklank die me zo vlinderlicht heeft opgenomen naar een wereld waar alles goed was, gaaf was, heftig was... en toch sereen en eensluidend. Ik wilde opnieuw door het heelal geslingerd worden en zocht in alle komende tonen een aanwijzing waar het allemaal begon.

En zo moet ik daar op mijn matje hebben gelegen, toegedekt met een dun dekentje. Tijdloos. Aanwezigheid. En toch geen aanwezigheid. Wachten. Ja, wachten, verlangen naar het weer opgenomen worden! Ik realiseerde me vaag dat dit verslavingsgevoelens zijn.

Soezen. Tere klanken vermengen zich met diepere, er ontstaat een koor, een opera aan klanken... Ik doe mee in mijn hoofd, heb het gevoel dat ik meewieg, maar ik lig doodstil. De klanken zwellen, en zwellen aan, teer en toch zo vol aanwezig. Ik weet het niet meer, kan niet uitleggen hoe dat klonk. Er gebeurt van alles bij me van binnen, mijn hart huilt en mijn geest juicht... wat is dit?! Er stromen tranen uit mijn ooghoeken, onbedwingbaar, en ik lig daar, haast levenloos, te ondergaan. Naakt ben ik, ontdaan van alle beschaving, van alle aangeleerde troep... dit, zó, ben ik eigenlijk, kwetsbaar en zo sterk tegelijk voel ik me.
De schalen vullen de totale immense ruimte van de balzaal en swingen met mijn geest; en ik zweef mee op de diversiteit aan invloeden en tonen. Hemels! Hemels! Er is geen ander woord voor mijn gevoel, of het moet 'goddelijk' zijn. Voor het eerst van alle onrust, pijn en zorg ontdaan. Ja, ik zweef - ik zwééf!
Hoera! Ik kan zweven....

Epiloog

Stel,  je wordt in staat gesteld te mogen kiezen tussen kritisch alles volgen of het avontuur aan te gaan met jezelf. Je bent totaal vrij namelijk, en de sfeer waarin je zult belanden is volledig betrouwbaar.  Deze keer koos ik bewust voor het laatste, ik voelde dat ik het nu kon, ik besloot ik me totaal over te geven en  mijn  dagdromelijke avonturen een kans te geven. En dat is gelukt!

VER-ENIGING

Dagboek - weekboek - maandboek - schandboek - scheldboek - . . .

Het is de bedoeling dat ik mijn pagina Alles Kits bij free.fr hier ga onderbrengen.
Weet nog niet precies hoe en wat, maar dit moet mogelijk zijn.

Weekend enzo

Wat een gekkenhuis is het leven soms. Denk je dat je niets te doen hebt en lekker kan luieren en zwemmen en lezen in je luie ligstoel, komt er weer van alles op je pad.
Vrijdag, 17.00 uur. Even een paar aardigheidjes brengen naar onze buurtjes, als dank dat ze voor plant en dier hebben gezorgd tijdens onze afwezigheid. Raak ik met Sandrine aan de praat, wijntje erbij, en een uurtje later zegt ze "haal Henri ook even" . Veel glaasjes, twee pizza's en nog twee gasten later heb ik vier afspraken en uitnodigingen voor leuke dingen. Het andere stel, Roland en Marianne, kende we al een beetje van een vorig uit de hand gelopen bezoekje. Ze wisten veel te vertellen over de omgeving en via de jacht kwam het gesprek op een schitterende plek ergens in de omgeving, waar je een prachtig uitzicht hebt naar de vier windstreken, waaronder de Pyreneeën. Roland zou ons daar wel naartoe brengen, want het was nogal moeilijk te vinden. En om het hoogste punt te bereiken moesten we vertrekken vanaf een privéterrein van een vriend van hem.

Zondagochtend stonden we dus om 10 uur op de afgesproken plek, waar hij ons al opwachtte op zijn motor. Zigzaggend ging hij ons voor over smalle weggetjes en 10 km verder stopten we bij de boerderij van zijn jachtmaatje. Een wat magere vijftiger in een overall - waar voor hij zich meteen verontschuldigde -begroette ons met onderzoekende blik. Voor het huis ontwikkelde zich een gesprek over Romeinse resten die hij in de omgeving had ontdekt en blootgelegd, de munten die hij had gevonden, naamplaatjes, bijlen, hak- en slijpstenen uit het ijzeren en stenen tijdperk, etc. etc. Zijn vrouw kwam er toen ook bij staan en uiteindelijk werden we nog even binnen gevraagd, waar hij ons aan een glanzend geboende tafel zijn vondsten liet zien.

We waren zo hevig geboeid een uurtje bezig, maar eigenlijk wilden we de berg op om de resten van de Romeinse toren te vinden en het kruis uit 1818 op de top, dat hij samen met een paar jachtvrienden onlangs weer in ere had hersteld. Dus stond ik op en liep al pratend en knikkend richting deur.

De bergwei waarop we begonnen was ruw en vol koeienpotengaten. Later vonden we een dierenspoor dat nog steiler omhoog ging, en nog later moesten we ons door de braamstruiken worstelen, maar we gaven niet op. Als de koeien dit konden moesten wij dat ook kunnen!

Het was best een barre tocht, maar we vonden het kruis. Helaas was het uitzicht door de bewolking te beperkt. En die Romeinse toren moest ook maar even wachten, want dat we hier nog een keer terug zouden komen als de lucht helder was stond vast.

Zonde...

Heb nu bijna de hele middag in mijn werkkamer zitten vlooien op dat blogger.com, eigenlijk zonde van het mooie weer. Maar goed, ik heb een klein, zielig, nietig resultaatje geboekt, fouten gemaakt en weer kunnen herstellen en daarmee kan ik nu met een gerust hart afsluiten. Het stomme is dat alle helpfuncties bij mij in het Frans opkomen, terwijl ik de taal toch heb ingesteld op NL. Zal wel komen doordat ik een Franstalige Vista heb. Morgen of zo verder.

Introductie

Dagboek - weekboek - of maandboek...?

Gebleken is dat er toch nog mensen die graag mijn oude website http://sjamana.free.fr/ aangevuld zouden zien met het wel en wee van ons Franse leven. Sinds ik Hyves gebruik voor berichtgeving en verhaaltjes, ben ik de oude website gaan verwaarlozen.
Dit heeft een reden, die oude website werd in stand gehouden door mijn goede vriend Frits Alink, ik  hoefde alleen maar tekst en foto's te leveren en alles kwam in orde. Toch had ik weleens behoefte om spontaan kleine dingen even vlug op de site te zetten, maar vond dat dan te omslachtig, want dan moest ik ook weer uitleggen waar en hoe ik het precies op de site wilde hebben.
Met Hyves kwam de vrijheid om mijn gang te kunnen gaan, hoe, wanneer en waar ik maar wilde en hierdoor viel de 'noodzaak' om de oude website aan te vullen weg. De (vaak onbekende) fans van mijn verhalen begonnen zich te beklagen. Ik moedigde hen aan om zich aan te melden bij Hyves, zodat ze me daar verder konden volgen. Sommige mensen hadden hier beslist geen zin in, dus riep ik 3 jaar geleden dit blog in het leven met als doel hier voortaan mijn verhalen op te zetten. Het kwam er echter niet van, het blog werd vergeten, tot ik het onlangs per toeval weer tegenkwam, tegelijk met een oude mail van een 'fan', die me ook al in het vergeetboek had bijgeschreven om bovengenoemde reden.

Willem, dit laatste zetje had ik nodig, ik ga hier mijn blogs schrijven, en die worden dan automatisch doorgesluisd naar het hyvesblog. Want Hyves is er vooral voor en door mijn familie, mijn hele grote familie, die daar als een tros bij elkaar gehouden wordt door kleine berichtjes, een fotootje van een gebeurtenis, een opgroeiend katje, hondje, etc. etc. Inmiddels is daar, ook een hartverwarmende vriendenkring ontstaan die ik niet meer zou willen missen.

Vandaar... Tot verder nieuws zich aandient in mijn leven en/of hoofd.